Krzysztof HETMAN Krzysztof HETMAN
Krzysztof HETMAN

Ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (Χριστιανοδημοκράτες)

Μέλος

Πολωνία - Polskie Stronnictwo Ludowe (Πολωνία)

Ημερομηνία γέννησης : , Lublin

Γραπτές αιτιολογήσεις ψήφου Krzysztof HETMAN

Οι βουλευτές μπορούν να υποβάλουν γραπτή αιτιολόγηση της ψήφου τους στην ολομέλεια. Άρθρο 194 του Κανονισμού

Διεθνής και εγχώρια απαγωγή παιδιών με ιθαγένεια της ΕΕ από γονείς στην Ιαπωνία (B9-0205/2020) PL

08-07-2020

Głosowałem za rezolucją w sprawie międzynarodowych i wewnątrzkrajowych uprowadzeń rodzicielskich dzieci z UE w Japonii. Niestety fakt uprowadzeń rodzicielskich dzieci z UE w Japonii stał się zauważalną tendencją. Prawo rodziców, których dzieci uprowadzono, do kontaktów ze swoimi dziećmi jest w Japonii poważnie ograniczone. W tej sytuacji w centrum naszej uwagi bezwzględnie musi stać jedno - dobro dziecka. Ograniczanie lub uniemożliwianie kontaktów jednego rodzica z dzieckiem może zdecydowanie negatywnie odbić się na jego rozwoju i samopoczuciu, a także jest naruszeniem jego podstawowych praw. Uważam, że przegłosowana rezolucja to ważny i potrzebny komunikat, że jako Unia Europejska nie możemy się na taką sytuację zgodzić. Jest ona niczym innym, jak wezwaniem Japonii do egzekwowania zobowiązań, które kraj ten podjął, przystępując do konwencji haskiej i ratyfikując Konwencję ONZ o prawach dziecka. Należy zdecydowanie wzywać władze japońskie do zastosowania się do zaleceń międzynarodowych i wprowadzenia niezbędnych zmian w systemie prawnym Japonii, np. tworząc możliwość pieczy wspólnej lub naprzemiennej. Zgadzam się także, że rodzice potrzebują dostępu do rzetelnej informacji odnośnie prawa rodzinnego i praw dziecka w krajach trzecich, a także trudności, jakie mogą napotkać. Uważam, że zaproponowane utworzenie platformy wsparcia informacyjnego rodzicom uczestniczącym w transgranicznych sporach rodzinnych może w istotny sposób w tym pomóc.

Τα δικαιώματα των ατόμων με διανοητική αναπηρία κατά την κρίση COVID-19 (B9-0204/2020) PL

08-07-2020

Głosowałem za rezolucją w sprawie praw osób z niepełnosprawnością intelektualną w dobie kryzysu związanego z pandemią COVID-19. Czas pandemii był czasem wymagającym podjęcia szczególnych, często restrykcyjnych działań. Jest to zrozumiałe zważywszy na powagę sytuacji. Działania takie powinny jednak zawsze uwzględniać prawa podstawowe wszystkich obywateli. Jak widać, mimo szczerych intencji, w przypadku osób z niepełnosprawnością intelektualną nie zawsze te prawa były zagwarantowane. Niekiedy odmawiano im leczenia, często były one całkowicie odizolowane od swoich bliskich bez możliwości odwiedzin czy powrotu do domu, a w niektórych sytuacjach z kolei ośrodki opieki dziennej zostały zamykane, pozostawiając rodziny osób z niepełnosprawnościami bez wsparcia i przerzucając na nich cały ciężar opieki praktycznie z dnia na dzień. Pandemia COVID-19 była pierwszym tego typu wyzwaniem współczesnej Europy, ale niekoniecznie ostatnim. Teraz jest moment na wyciągnięcie wniosków z mijającego kryzysu, abyśmy mogli lepiej przygotować się na podobne zagrożenia w przyszłości.
Zgadzam się, że potrzebujemy wspólnych protokołów na wypadek możliwych przyszłych nadzwyczajnych sytuacji kryzysowych, a także, że niezbędne jest wypracowanie strategii w sprawie niepełnosprawności na okres po roku 2020 z uwzględnieniem takich nadzwyczajnych zdarzeń. Komisja i państwa członkowskie powinny także na bieżąco monitorować, czy usługi medyczne są świadczone wszystkim pacjentom z poszanowaniem ich praw, nie dyskryminując żadnej z grup.

Τουρισμός και μεταφορές το 2020 και μετά (RC-B9-0166/2020, B9-0166/2020, B9-0175/2020, B9-0177/2020, B9-0178/2020, B9-0180/2020, B9-0182/2020, B9-0184/2020) PL

19-06-2020

Głosowałem za przyjęciem rezolucji w sprawie stopniowego przywracania usług turystycznych w UE. Pandemia koronawirusa spowodowała ogromnie straty prawie we wszystkich gałęziach gospodarki, jednak najdotkliwiej dotknęła ona sektora turystyki, powodując straty sięgające nawet 90% dochodów i zagrażając utratą aż blisko 6,5 miliona miejsc pracy.
Pandemia nie została jeszcze pokonana i tym samym cały czas naszym obowiązkiem jest przestrzeganie rygoru sanitarnego, aby chronić zdrowie i życie Europejczyków, jednak zwalniające tempo zachorowań pozwala na stopniowe przywracanie turystyki i gastronomii. W działaniach tych musimy jednak zachować właściwy balans pomiędzy z jednej strony potrzebą, zarówno ekonomiczną, jak i psychiczną, uruchomienia na nowo tej gałęzi gospodarki, a z drugiej koniecznością zapobieżenia ponownej eskalacji pandemii.
Niewątpliwie ważne jest przywracanie zaufania obywateli do korzystania z usług turystycznych i gastronomicznych, ale zaufanie to musi być poparte realnym zwiększeniem bezpieczeństwa. W tym kontekście ważne jest utworzenie systemu wczesnego ostrzegania, który informowałby turystów o zagrożeniach w miejscach pobytu, czy też unijnego znaku sanitarnego, gwarantującego najwyższe standardy bezpieczeństwa.
Ponadto musimy zapewnić szczególne wsparcie przedsiębiorstwom z sektora turystyki i gastronomii, w szczególności MŚP i małym firmom rodzinnym, aby pomóc im w przetrwaniu tego niezwykle trudnego okresu.

Έκτακτη προσωρινή στήριξη στο πλαίσιο του ΕΓΤΑΑ για την αντιμετώπιση της έξαρσης της νόσου COVID-19 (τροποποίηση του κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1305/2013) (C9-0128/2020 - Norbert Lins) PL

19-06-2020

Pandemia COVID-19 miała ogromny negatywny wpływ na wiele gałęzi europejskiej gospodarki. Jednym z najciężej dotkniętych przez spowodowany nią kryzys sektorów jest bez wątpienia sektor rolnictwa. Ograniczenia w przemieszczaniu się, a także czasowe zamknięcie sklepów, targowisk i restauracji spowodowały wiele trudności ze zbyciem produktów rolnych, a co za tym idzie – mniejsze wpływy ze sprzedaży. Rolnicy, a także małe wiejskie przedsiębiorstwa borykają się więc z problemami z płynnością, a część z nich stoi na krawędzi bankructwa.
Obecny kryzys to sytuacja bezprecedensowa, a zaistniałe okoliczności wymagają podjęcia nadzwyczajnych środków stanowiących wsparcie dla podmiotów najbardziej dotkniętych kryzysem. Dlatego też głosowałem za przyjęciem rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 w odniesieniu do szczególnych działań mających zapewnić nadzwyczajne tymczasowe wsparcie w ramach EFRROW w odpowiedzi na epidemię COVID-19. Wsparcie to przyjmie formę jednorazowej pomocy finansowej dla rolników i MŚP działających w sektorze przetwórstwa, wprowadzania do obrotu lub rozwoju produktów rolnych, które borykają się z problemami finansowymi na skutek pandemii. Taka jednorazowa, nadzwyczajna pomoc pozwoli przedsiębiorstwom na utrzymanie płynności i zaspokoi ich najpilniejsze bieżące potrzeby i zobowiązania.

Η στρατηγική της ΕΕ για την αναπηρία μετά το 2020 (B9-0123/2020) PL

18-06-2020

Głosowałem za przyjęciem rezolucji dotyczącej europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych na okres po roku 2020, gdyż uważam, że Europa potrzebuje spójnego, całościowego podejścia w tej kwestii. Wyzwania, z jakimi mierzą się na co dzień osoby z niepełnosprawnościami, są wciąż ogromne. I choć strategia na lata 2010–2020 pokazała, że zintegrowane podejście może przynieść dobre rezultaty, to unaoczniła też, jak wiele jeszcze przed nami. Dlatego uważam, że nowa strategia musi stawiać sobie ambitne cele. Włączenie osób z niepełnosprawnościami w życie społeczne i umożliwienie im podjęcia pracy powinno pozostać naszym priorytetem. Jednocześnie powinniśmy pracować nad zapewnieniem wsparcia dla opiekunów osób z niepełnosprawnościami.
Mam nadzieję, że przyjęcie tej rezolucji będzie jasnym sygnałem dla Komisji Europejskiej, aby prace nad strategią nabrały nowej dynamiki, i zostanie ona zaprezentowana w nadchodzących miesiącach bez zbędnej zwłoki.

Μακροοοικονομική χρηματοδοτική συνδρομή στους εταίρους της διεύρυνσης και της γειτονίας στο πλαίσιο της πανδημικής κρίσης της COVID-19 PL

15-05-2020

. – Obecny kryzys związany z pandemią COVID-19 ma negatywny wpływ na stabilność finansową i gospodarczą regionów objętych procesem rozszerzenia i polityką sąsiedztwa. W tej sytuacji Unia Europejska powinna podjąć zdecydowane i szybkie działania, aby wesprzeć gospodarki tych krajów. Dlatego też głosowałem za udzieleniem pomocy makrofinansowej 10 krajom partnerskim Unii Europejskiej.
Pomoc makrofinansowa Unii to instrument wykorzystywany w sytuacjach nadzwyczajnych, a obecna sytuacja zdecydowanie do nich należy. Jak wskazano we wniosku, pomoc ta ma zostać przekazana w formie pożyczek dla krajów potrzebujących wsparcia. Jej atutem jest po pierwsze szybkość reakcji, a po drugie preferencyjne warunki jej udzielenia takie jak stosunkowo niskie stopy oprocentowania czy długi okres zapadalności. Jednocześnie przekazane w ten sposób środki zdecydowanie pomogą naszym partnerom poradzić sobie z bieżącymi trudnościami gospodarczymi i zaspokoją ich pilne potrzeby w zakresie finansowania zewnętrznego. Wpłynie to na zwiększenie stabilności gospodarczej państw objętych procesem rozszerzenia i polityką sąsiedztwa oraz pomoże im skuteczniej zareagować na kryzys związany z COVID-19 i walczyć ze skutkami pandemii.
Jest to o tyle ważne, że pomoc makrofinansowa ma dotyczyć państw, z którymi Unia Europejska pozostaje w bliskich wzajemnych stosunkach i współpracuje na wielu płaszczyznach. Decydując się na udzielenie im pomocy w tej wyjątkowo trudnej sytuacji, pokazujemy, że nasi długoletni partnerzy i sąsiedzi mogą liczyć na nasze wsparcie i solidarność. Proponowane wsparcie wzmocni ponadto zaangażowanie rządów, które z niego skorzystają, w realizację niezbędnych reform i przyczyni się do zacieśnienia ich stosunków z Unią Europejską.

Δίχτυ ασφαλείας για την προστασία των δικαιούχων των προγραμμάτων της ΕΕ: κατάρτιση σχεδίου έκτακτης ανάγκης για το ΠΔΠ (A9-0099/2020 - Jan Olbrycht, Margarida Marques) PL

13-05-2020

Panie Przewodniczący! Głosowałem za przyjęciem sprawozdania w sprawie planu awaryjnego, gdyż uważam, że w obecnej sytuacji zapewnienie ciągłości finasowania w unijnym budżecie po 2020 roku jest absolutnie jednym z naszych priorytetów.
Pandemia koronawirusa i spowodowana nią recesja gospodarcza sprawiły, że Unia Europejska musi przedefiniować swoje priorytety na kolejne siedem lat. Wsparcie lokalnych przedsiębiorców, ochrona i tworzenie nowych miejsc pracy, powrót na ścieżkę wzrostu to obecnie największe wyzwania, przed jakimi stoi gospodarka Unii Europejskiej. Wspólny budżet unijny od samego początku kryzysu stanowił wsparcie w tych działaniach. Dlatego tak ważne jest, aby nawet w sytuacji gdy nowe porozumienie w sprawie wieloletnich ram finansowych nie zostanie na czas wynegocjowane, zapewniona została ciągłość finansowania. Nie możemy w obecnej sytuacji pozwolić sobie na ryzyko przerwania wsparcia, które z Unii Europejskiej otrzymują przedsiębiorcy, rolnicy czy pracownicy ochrony zdrowia.
Komisja Europejska musi wobec tego najpóźniej do 15 czerwca przedstawić plan awaryjny, który to zapewni. Obecne programy powinny być przedłużone o rok lub nawet dwa, także po to, by dobrze przygotować nowe wieloletnie ramy finansowe.

Ετήσια έκθεση του 2018 σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία στον κόσμο και την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα αυτό (A9-0051/2019 - Isabel Wiseler-Lima) PL

15-01-2020

Głosowałem za przyjęciem sprawozdania na temat praw człowieka i demokracji na świecie oraz polityki UE w tym zakresie. UE jest globalnym liderem w walce o prawa człowieka. Aby dalej wypełniać tę rolę w obliczu rosnących wyzwań, musimy kontynuować współpracę z ONZ i innymi organizacjami międzynarodowymi. Ważne jest też nasze wsparcie dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które borykają się z naciskami i represjami ze strony władz.
Omawiane dzisiaj sprawozdanie zwraca m.in. uwagę na coraz częściej dostrzegalne zagrożenia w sferze cyfrowej. Dezinformacja, masowa inwigilacja czy manipulacja to tylko niektóre z nich. Zgadzam się, że UE powinna włączyć się w dialog z państwami trzecimi, aby powstrzymać represyjne działania w sieci ora tworzenie przepisów, które pod pozorem walki z cyberprzestępczością i terroryzmem wykorzystują takie metody wobec ogółu społeczeństwa lub opozycji.
Należy kontynuować nasze dotychczasowe działania i finansową pomoc na rzecz demokratyzacji i praw człowieka. Wartości te muszą znaleźć się w centrum relacji UE z innymi państwami i stanowić ich fundament. Naszym następnym krokiem powinno być przyjęcie ambitnego planu działania dotyczącego praw człowieka i demokracji na następne 5 lat.

Κατάσταση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας στη Νικαράγουα (RC-B9-0251/2019, B9-0251/2019, B9-0252/2019, B9-0253/2019, B9-0254/2019, B9-0255/2019) PL

19-12-2019

Nikaragua przykuła uwagę świata w marcu zeszłego roku. Rozpoczęły się wtedy masowe protesty obywateli wobec polityki rządu i prezydenta Ortegi. Wielotysięczne demonstracje były brutalnie tłumione przez rządzących. Zaczęto stosować represje wobec działaczy opozycyjnych. Wielu z nich skazano na wysokie kary więzienia. Mimo prowadzonych negocjacji sytuacja w kraju nadal jest trudna.
Aby mogła ona się poprawić i ustabilizować, niezbędne jest podjęcie pilnych działań naprawczych przez rząd Nikaragui. Po pierwsze musimy domagać się od rządu zaprzestania represjonowania działaczy opozycyjnych i natychmiastowego zwolnienia więźniów politycznych. Po drugie niezbędne jest poszanowanie swobód obywatelskich, w tym wolności zgromadzeń i demonstracji, wolności słowa, a także umożliwienie funkcjonowania organizacji pozarządowych i społeczeństwa obywatelskiego. Wreszcie musimy też wezwać rząd Nikaragui do zaprzestania ataków na media i dziennikarzy i ograniczania obywatelom dostępu do informacji. Tylko spełnienie tych postulatów pozwoli na ponowne wprowadzenie demokratycznego ładu i zażegnanie kryzysu. Parlament powinien monitorować sytuację w Nikaragui, a w przypadku braku reakcji rządu – podejmować dalsze kroki.

Διευκόλυνση του ψηφιακού μετασχηματισμού του τομέα της υγείας και της περίθαλψης (B9-0239/2019) PL

18-12-2019

Transformacja cyfrowa opieki zdrowotnej i społecznej bez wątpienia niesie za sobą ogromny potencjał, nie tylko w zakresie poprawy jakości życia pacjentów, ale także i ułatwienia pracy pracowników służby zdrowia czy też opiekunów. Pozwoliłaby ona lekarzom poprawić efektywność całego procesu leczenia oraz zmniejszyłaby obciążenia biurokratyczne, zaś pacjenci skorzystaliby m.in. na ułatwieniach w dostępie do usług medycznych.
Niemniej jednak transformacja cyfrowa tego obszaru musi zostać przeprowadzona w taki sposób, by w jej efekcie nie ograniczyć dostępu do usług medycznych. Musimy bowiem pamiętać, że w dalszym ciągu aż 44% Europejczyków nie posiada podstawowych umiejętności cyfrowych. Dodatkowo, nie wszystkie europejskie gospodarstwa domowe posiadają dostęp do internetu, w szczególności zaś problematyczna jest przepaść cyfrowa między obszarami miejskimi i wiejskimi. Uważam zatem, iż niezbędne jest, by Komisja wzięła pod uwagę powyższe czynniki przy przeprowadzaniu transformacji cyfrowej.

Επικοινωνία

Bruxelles

Strasbourg