Przyszłe partnerstwo UE z państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (po wygaśnięciu umowy z Kotonu)

11-07-2019

Umowa o partnerstwie między Unią Europejską a państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) wygaśnie w lutym 2020 r. Głównym wyzwaniem dla Unii Europejskiej jest utrzymanie stosunków w tym regionie przy zachowaniu wierności wartościom zapisanym w traktatach europejskich. Renegocjacja umowy z Kotonu pozwala uporządkować stosunki między państwami AKP a Unią przy uwzględnieniu celów ONZ w zakresie zrównoważonego rozwoju, a także przeformułowanych strategii europejskich w tych regionach, nowych ambicji państw AKP oraz zmian w równowadze sił na świecie. Negocjacje obejmują również kwestię finansowania. Zdaniem służb UE sprzyjanie dobrobytowi, stabilności i dobrym rządom w państwach AKP pozwoliłoby lepiej stawić czoła głębokim przyczynom migracji nieuregulowanej i przymusowych wysiedleń. Grupa państw AKP przyjęła swój mandat negocjacyjny w maju 2018 r., a Unia Europejska – w czerwcu 2018 r.; UE proponuje, by umowa składała się z części głównej uzupełnionej o protokoły szczegółowe dla poszczególnych trzech podregionów. Negocjacje rozpoczęły się we wrześniu 2018 r.

Umowa o partnerstwie między Unią Europejską a państwami Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) wygaśnie w lutym 2020 r. Głównym wyzwaniem dla Unii Europejskiej jest utrzymanie stosunków w tym regionie przy zachowaniu wierności wartościom zapisanym w traktatach europejskich. Renegocjacja umowy z Kotonu pozwala uporządkować stosunki między państwami AKP a Unią przy uwzględnieniu celów ONZ w zakresie zrównoważonego rozwoju, a także przeformułowanych strategii europejskich w tych regionach, nowych ambicji państw AKP oraz zmian w równowadze sił na świecie. Negocjacje obejmują również kwestię finansowania. Zdaniem służb UE sprzyjanie dobrobytowi, stabilności i dobrym rządom w państwach AKP pozwoliłoby lepiej stawić czoła głębokim przyczynom migracji nieuregulowanej i przymusowych wysiedleń. Grupa państw AKP przyjęła swój mandat negocjacyjny w maju 2018 r., a Unia Europejska – w czerwcu 2018 r.; UE proponuje, by umowa składała się z części głównej uzupełnionej o protokoły szczegółowe dla poszczególnych trzech podregionów. Negocjacje rozpoczęły się we wrześniu 2018 r.